Monthly Archives: December 2010

பங்கு சந்தை குறியீட்டு எண்


National Stock Exchange of India

Image via Wikipedia

பங்குச் சந்தை பற்றிய சாமானியனின் பயத்திற்குப் பல காரணங்கள். அதில் முக்கியமானது இத்துறையில் புழங்கும் புரியாத வார்த்தைகள். மிரட்டும் இந்த வார்த்தைகளே, ‘இதுவொரு பெரிய விஷயம் போல’ என்ற மாயையை உண்டாக்கி விடுவது உண்மை.

உதாரணமாக சின்னத்திரை செய்தி முதல் தினசரிகளின் வணிகப் பக்கங்கள் வரை பங்குச்சந்தை என்றதும் குறிப்பிடப்படுவது, குறியீட்டெண் என்ற சமாச்சாரம்தான். ஒரு வரியில் சொல்வதானால் பங்குச் சந்தையில் பங்குகளின் விலை ஏற்ற இறக்கத்தைக் காட்டும் அளவுகோல்தான் அது. ஆனால், இதுபற்றி தெளிவாக சொல்லப்படாததால் அது மிரட்டுகிறது. இக்குறியீட்டெண்ணை எப்படி கணக்கிடுகிறார்கள். அதன் உள்விவகாரங்கள் என்ன என்பதைப் பற்றி, இதுபோல பங்குச்சந்தையில் புழங்கும் இதர புதிய வார்த்தைகள் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்வது அதிகமானவர்களை பங்குச்சந்தை பக்கம் ஈர்க்க உதவும் என்று நம்புகிறேன்.

ஊடகங்கள் எல்லாவற்றிலும், குறியீட்டெண் என்ற அந்த இரண்டு.. மூன்று எண்களின் பட்டியலை வாசிப்பது சடங்காகிவிட்டது.அதில் மும்பை பங்குச்சந்தை குறியீட்டெண் ‘பி.எஸ்.இ. சென்ஸெக்ஸ்’ என்றும், தேசிய பங்குச் சந்தை குறியீட்டெண் ‘நிப்டி’ என்றும் சொல்லப்படும். இவை தொடங்கிய வரலாறும்கூட கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமானதுதான்.

318 வியாபாரிகள் ஆளுக்கு ஒரு ரூபாய் முதல் போட்டு 130 வருடங்களுக்கு முன் தொடங்கியதுதான் இந்தியப் பங்குச் சந்தையின் முதல் வித்து. இந்த வித்து விழுந்தது மும்பையில். அதாவது 1875ஆம் ஆண்டு இந்த வியாபாரிகள் போட்ட முதலீடு கால ஓட்டத்தில் இத்தனைப் பெரிய அமைப்பாக வளர்ந்து இன்று இந்திய அரசியல், மத்திய அரசு அதன் கொள்கைகளில் மாற்றங்களை உண்டாக்கவல்ல திறன் பெற்று நிற்கிறது. ஆரம்பித்த நாட்களில் இந்த வியாபாரிகளுக்கு அன்றிருந்த ஒரு சில நிறுவனங்களின் பங்குகளை வாங்குவதில்… விற்பதில் மட்டும்தான் அக்கறை. ஆனால் பின்னாளில் மற்றவர்க்கும் இது பற்றித் தெரிந்து… நாமும் பணம் பண்ணிப் பார்க்கலாம் என்று முத்துக் குளிக்க மூழ்கியபோது இக்கலாச்சாரம் பரவி, பத்திரிகைகளில் பேசப்பட்டது.

அப்போது மும்பையில் விழுந்த முதல் விதை, கல்கத்தா, தில்லி, அகமதாபாத், சென்னை என பல இடங்களிலும் விழுந்துவிட்டு தன் இருப்பையும் விரிவாக்கிவிட்டன. அதன்பின், 1986ல் தான் குறியீட்டெண் என்ற இந்த அடையாளம் உருவானது. ஆனால் அந்நாளில் மற்ற பல இடங்களில் இருந்த விற்பனையை ஒன்று சேர்த்தாலும், அதைத் தாண்டி பல மடங்கு விற்பனை நடந்தது. மும்பை பங்குச்சந்தையில்தான். எனவே இங்கு விற்பனையான பங்குகளின் விலை அடிப்படையில் அமைத்தாலே அது உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் என்று. ‘பி.எஸ்.இ. சென்ஸெக்ஸ்’ (BSE Sensex – Bombay Stock Exchange Sensitive Index) என்றே இதை அழைத்தார்கள். இது தொடங்கிய காலத்தில் விற்பனையான முன்னணிப் பங்குகள் 30-ன் விலையை அடிப்படையாகக் கொண்டு இதைக் கணக்கிட்டார்கள்.

அது பற்றிய இன்னும் விரிவான தகவலுக்குச் செல்லும்முன், இதற்குப் பயன்படும் Market  Capitalization என்ற வார்த்தையைப் புரிந்து கொள்வது அவசியம். உதாரணமாக, XYZ  என்ற நிறுவனம் சந்தையில் பங்கு விற்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். அன்று மும்பை பங்குச்சந்தையில் அதன் பங்கு ஒன்று, 100 ரூபாய்க்கு விற்கிறது. அன்றைய தினத்தில் அந்த நிறுவனத்தில் மொத்தமாக 1 லட்சம் பஙகுகள் இருப்பதாகக் கொண்டால் (அதன் மொத்தப் பங்குகளின் எண்ணிக்கை) அந்த நிறுவனத்தில் Market Capitalizaion = 100X1 லட்சம் = 1 கோடி. வேறுவிதமாகச் சொல்வதானால், ஒரு பங்கு 100 ரூபாய்க்கு விற்பதால், நம்மிடம் 1 கோடி ரூபாய் இருந்தால், அந்த நிறுவனத்தில் எல்லா (1 லட்சம்) பங்குகளையும் நம்மால் விலைக்கு வாங்கிவிட முடியும். அதன் மூலம் அந்த நிறுவனத்தின் தனி முதலாளியாக நாம் ஆகிவிட முடியும். ஒரு நிறுவனத்தை மொத்தமாக விலைக்கு வாங்கிவிட… தேவைப்படும் மொத்தப் பண மதிப்புதான் அந்நிறுவனத்தின் Market Capitalizaion எனப்படுகிறது.

எவ்வாறு பல நிறுவனங்களின் ‘மார்க்கெட் கேப்பிடலைசேஷன்’ ஒவ்வொரு நாளும் கணக்கிடப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்து அன்றைய தினம் பங்குச்சந்தையில் எவ்வளவு பணம் புழங்கியது என்று கணக்கிட முடிகிறது.எனவே ‘மார்க்கெட் கேப்பிடலைசேஷன்’ அல்லது ‘மார்க்கெட் கேப்’ என்று குறிப்பிடப்படும் இந்தத் தகவல்தான் முக்கியம். முதன்முதலில் பங்குச்சந்தைக் குறியீட்டெண் இப்படி கணக்கிட்டது 1978-79 நிதியாண்டின் சராசரி பங்கு விலைகள் அடிப்படையாகக் கொள்ளப்பட்டன. அவற்றை, உத்தேசமாக நூறு புள்ளிகள் என்ற அடிப்படை ஆரம்ப மதிப்புக்கு ஒப்பிட்டு, கணக்கைத் தொடங்கினார்கள். இன்று ‘4000 புள்ளியை எட்டியது. 50 புள்ளிகள் சரிந்தது’ என்று சொல்வதெல்லாம் இந்த நூறு புள்ளியில் தொடங்கியதுதான்.

முன்னணியில் இருந்த முப்பது பங்குகள் மட்டும் கணக்கெடுப்புக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது. பின்னாளில் அர்த்தமில்லாமல் இருப்பதாகத் தோன்றியது. இன்னும் அதிகமான எண்ணிக்கையில் பங்குகளைப் பரிசீலிக்க வேண்டியிருப்பது உணரப்பட்டது. எனவே முப்பது என்ற எண்ணிக்கையை நூறு என உயர்த்திக்கொண்டு, முன்னணி நூறு நிறுவனங்களின் Market Capitalizaion-ஐ, வைத்து இன்னொரு புதிய குறியீட்டெண்ணைக் கணக்கிட்டார்கள். இது 1989-ல் தொடங்கியது. ஆனால் இது தேசிய அளவில், அதாவது – பங்குச் சந்தை கால்பரப்பிய மற்ற இடங்களில் விற்பனை தொடங்கிய இதர நிறுவனங்களின் நிலவரங்களையும் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்று எண்ணியதால் மும்பை சந்தையுடன், கல்கத்தா, தில்லி, அகமதாபாத் மற்றும் சென்னை பங்குச் சந்தைகளில் பதிவு பெற்ற பங்குகளின் மார்க்கெட் கேப்பிடலைசேஷனையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டு அதில் முன்னணி நூறு நிறுவனங்களின் பங்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டார்கள். இதற்கு, 1983-ம் ஆண்டில் அவற்றின் சராசரி விலையை அடிப்படையாக எடுத்துக் கொண்டு, புதிய குறியீட்டெண் கணக்கிடப்பட்டது. ஆரம்பத்தில், இதை ‘தேசிய குறியீட்டெண்’ என்று சொல்லி வந்தாலும், 1996 அக்டோபர் 14இல் இது தனது பெயரை ‘பி.எஸ்.சி.100 (BSE – 100)என மாற்றிக் கொண்டது.

னால் இந்த மாற்றமும் எதிர்பார்த்த விளைவுகளை உண்டாக்கவில்லை. அதாவது சந்தையில் பஙகுகளின் விலையை, அவற்றின் போக்கை மிகச் சரியாகப் பிரதிபலிக்கவில்லை. எனவே மேலும் பரவலாக்க வேண்டியதன் அவசியம் உணரப்பட்டு 1994 மே 27 அன்று, புதிதாக இரு குறியீட்டெண் முறை அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. அவை முறையே BSE – 200 என்றும், Dollex – 200 என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது. இன்னொரு பக்கம் முன்னணியில் இருக்கும் கம்பெனிகள் தொடர்ந்து அந்த இடத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதில்லை. அல்லது முடியவில்லை என்பதால், குறியீட்டெண் கணக்குக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும் நிறுவனம் எவை என்ற பட்டியலிலும் மாற்றங்கள் வரத் தொடங்கின.

இந்த கணக்குமுறை 2003 செப்டம்பரில், அடுத்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டது. இந்த மாற்றம் இன்று உலக அளவில் பெரும்பாலான இடங்களில் பங்குச்சந்தை குறியீட்டெண் கணக்கிடும் முறையைப் போன்றது. ஒரு நிறுவனத்தில் எல்லாப் பங்குகளும் பங்கு வர்த்தகத்தில் பங்கேற்பதில்லை. உதாரணமாக, ரிலையன்ஸ், டாடா, பிர்லா நிறுவனங்களைத் தொடங்கியவர்கள் அவர்களது நிறுவனத்தில் பங்குகளில் கணிசமானவற்றை நிரந்தரமாக தங்கள் வசம் வைத்திருக்கிறார்கள். அது மட்டுமின்றி, இந்நிறுவனப் பங்குகளை பெருமளவில் வாங்கி வைத்திருக்கும் LIC போன்ற நிறுவனங்கள், மியூச்சுவல் பண்டுகள், நிறுவன முதலாளிகளுக்கு நெருக்கமானவர்கள் தங்களிடம் உள்ள பங்குகளை சந்தையில் அன்றாட விற்பனைக்கு விடுவதில்லை.
பெரும்பாலான நாட்களில் அவை முடங்கித்தான் கிடக்கின்றன. அவை சந்தையில் பங்குகளின் விலை ஏற்ற இறக்கத்தில் எந்த வகையிலும் பங்களிப்பதில்லை. எனவே அவற்றை குறியீட்டெண் கணக்கிடும்போது முழு அளவு ஈடுபாடு கொண்டவை என எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். சந்தைக்கு வந்துபோய், விலை ஏற்ற, வீழ்ச்சியில் பங்களிக்கும் அந்நிறுவனப் பங்குகளின் அளவை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்ற யோசனைதான் இது. இவ்வாறு தொடர்ந்து பங்களிக்கும் அளவை Free floated பங்குகள் என்று வகைப்படுத்தி அவற்றின் அளவை கணக்கிட்டு அதன்படி நிறுவனத்தின் மார்க்கெட் கேப்பிடலைசேஷன், குறியீட்டெண் கணக்கெடுப்புக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது.

இன்றைய நிலையில் இந்தக் குறியீட்டெண்களை பங்குச்சந்தைகளே பங்கு வர்த்தகம் நடைபெறும் நேரத்திலும்கூட 15 நொடிக்கு ஒருமுறை கணக்கிட்டு அறிவித்து விடுகின்றன. அவற்றைத்தான் மற்ற ஊடகங்கள் நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன.
இப்படியே ஏற்பட்ட ஒரு பக்க வளர்ச்சிக்கு மறுபுறம், கணினியின் பயன்பாடு அதிகரித்தபோது முதலில் மும்பை பங்குச்சந்தை ஆன்லைன் வர்த்தகம்  (BLOT)  என்பது அறிமுகமானது. இன்னொரு பக்கம்  OTC என்ற பெயரில் Over the Counter exchange of India என்ற இன்னொரு பங்குச்சந்தை உருப்பெற்றது. ஆனால் அதையும் தாண்டிய முன்னேற்றஙகளுடன் உருவான தேசிய பங்குச்சந்தை   (National Stock Exchange)  இன்று நாட்டின் எந்த பகுதியில் இருந்துகொண்டும் கம்ப்யூட்டரின் வழியாகவே பங்கு விலைகளைப் பார்த்து வணிகத்தில் ஈடுபடலாம் என்ற நிலையை உருவாக்கிவிட்டதால் மும்பை பங்குச்சந்தையே மெல்ல மெல்ல தன் முக்கியத்துவத்தை இழந்து வருகின்றது

.
மும்பை பங்குச்சந்தைப் போலவே, தேசிய பங்குச்சந்தையும் தனக்கென தனியான குறியீட்டெண்களைக் கொண்டுள்ளது.
அதோடு, ஒரு குறிப்பிட்ட துறை, குறிப்பிட்ட இலக்கு கொண்ட நிறுவனங்களில் மட்டும் முதலிட விரும்புபவர்களின் தேவைகளையெல்லாம் கணக்கில் கொண்டு இன்று                   S & P CNX NIFTY JUNIOR. S & P CNX DEFTY.  CNX IT, S & P CNX 500, CNX MIDCAP 200 என்று பல குறியீட்டெண்கள் வழக்கத்துக்கு வந்துள்ளன. எனினும் இவை பற்றிய நுணுக்கமான தகவல்கள் இத்துறையை ஆழமாக அணுகுபவர்களுக்குத்தான் அதிகம் தேவைப்படும்.

 

நன்றி: நட்பு (தமிழ் சமூகத்தின் இணைய முகம்) http://www.natpu.in

 

Golden Words From Super Star Rajinikanth


This is a very short video, and there is no need for any explanation for what he says in this.

ஸ்பெக்ட்ரம் மறைக்கப்படுகிற சில உண்மைகள்


சி.ஏ.ஜி. அறிக்கையின் முன்னுரையில் 2003-04 முதல் 2009-10 வரை கணக்குத் தணிக்கை செய்யப்பட்டுள்ளதா

"A. Raja"

கக் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், 2008-10 வரைதான் கணக்குத் தணிக்கை செய்யப்பட்டுள்ளது.  2003-07 வரையுள்ள ஆண்டுகளின் கணக்கு ஏன் தணிக்கை செய்யப்படவில்லை? இதற்கு ஏதாவது உள்நோக்கம் உள்ளதா?

1994இல் அறிவிக்கப்பட்ட தேசியத் தொலைத்தொடர்புக் கொள்கையின்படி ஏலமுறை கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தது. அப்படி ஏலம் எடுத்த ஒரு சிலர் அந்தப் பணத்தைச் செலுத்த முடியாத நிலையில் உச்சநீதிமன்றத்தை அணுகி, ‘எங்களால் தொலைபேசி இணைப்புகளையும் அதிகரிக்க முடியவில்லை. வருமானத்தையும் பெருக்க முடியவில்லை” என்று முறையிட்டனர். இதிலுள்ள நியாயத்தை உணர்ந்த உச்சநீதிமன்றம் புதிய தொலைத்தொடர்புக் கொள்கையை வகுக்குமாறு மத்திய அரசைக் கேட்டுக்கொண்டது. இதன்படி ஏலமுறை தோல்வியடைந்துவிட்டது!

1994இல் இந்தியா முழுவதும் ஒரு நிமிடம் பேச ரூ.30 கட்டணமாக வசூலிக்கப்பட்டது. அப்போது தொலைபேசி

இணைப்புகளின் எண்ணிக்கை 30 லட்சம்தான்.

1999இல் மத்தியில் பா.ஜ.க. ஆட்சி புரிந்தபோதுதான் புதிய தேசியத் தொலைத்தொடர்புக் கொள்கை அறிவிக்கப்பட்டது. இதன்படி ஏலமுறை நீக்கப்பட்டு, முதலில் வருவோர்க்கு முன்னுரிமை (First Come First Served Basis)  அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அப்போது மத்தியத் தொலைத் தொடர்புத்துறை அமைச்சராக இருந்தவர் பிரமோத் மகாஜன்.
1999இல் தொலைத்தொடர்புக் கொள்கை அறிவிக்கப்பட்டபோது, மொத்தத் தொலைபேசி இணைப்புகள் 1.6 கோடி. இந்தியா முழுவதும் ஒரு நிமிடம் பேச கட்டணம் ரூ.16.
தொலைபேசிக் கட்டணங்கள்(எஸ்.டி.டி. ஒரு நிமிடம் பேச):1995 – ரூ. 30, 2002 – ரூ.16.60, 2003 – ரூ.3, 201

0 – ரூ. 0.40.
செல்பேசிக் கட்டணங்கள் (இந்தியா முழுவதும் ஒரு நிமிடம் பேச) ;
2002 – ரூ.16-32, 2003 – ரூ. 16-32; 2010 – ரூ.0.30 (குறைந்தபட்சமாக).

தொலைபெசி, செல்பேசி இணைப்புகளின் மொத்த எண்ணிக்கை:
மார்ச் 1995 –  30 லட்சம்
1999 –  1 கோடி 60 லட்சம்
2003 –  28 கோடி
2008 –  30 கோடி
2009 –  43 கோடி
2010  –  62 கோடி
நவம்பர் 2010   –   73 கோடி

2ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீட்டில் மொத்த உரிமக் கட்டணமும் ஸ்பெக்ட்ரம் கட்டணமும்: 2002-03 – 5,467 கோடி ரூபாய்
2007-08 – 11,910 கோடி ரூபாய்
2008-09 – 13,214 கோடி ரூபாய்
2009-10 – 13,588 கோடி ரூபாய்

தொலைத்தொடர்பின் அடர்த்தி (Tele Density)  (ஆயிரத்திற்கு):
2001 – 10.37 சதவிகிதம் 2004 – 14.32 சதவிகிதம்
2008 – 26.22 சதவிகிதம்
2009 – 88.34 சதவிகிதம்
2010 – 110.69 சதவிகிதம்

1999இல் வெளிவந்த தேசியத் தொலைத்தொடர்புக் கொள்கையின்படி 2010க்குள் ஆயிரத்திற்கு 15 இணைப்புகள் என இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஆனால், 2010இல் 110.69 சதவிகித தொலைத் தொடர்பின் அடர்த்தியை எட்டியுள்ளது மகத்தான சாதனையாகும்.

2ஜி ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீட்டில் உரிமக் கட்டணமாக முதலில் ஒரு தொகையைச் செலுத்திவிட்டு உரிமத்தைப் பெற்ற பிறகு அந்நிறுவனம் பெறுகிற வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைத் தொலைத்தொடர்புத் துறைக்குச் செலுத்த வேண்டும். இதன்படி ஒரு தொலைபேசி தொடர்புக்கு மூன்றிலிருந்து நான்கு பைசா தொலைத்தொடர்புத்துறைக்குத் தொடர்ந்து செலுத்த வேண்டும். இதுதான் ‘ஸ்பெக்ட்ரம் கட்டணம்’ என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், ஏலமுறையில் ஒரு தொகையைச் செலுத்திவிட்டு அதற்குப் பிறகு எந்தக் கட்டணத்தையும் செலுத்த வேண்டியதில்லை.

மத்தியத் தொலைத்தொடர்புத்துறை அமைச்சராக ஆ.இராசா மே 2008இல் பொறுப்பேற்றபோது, மொத்தத் தொலைபேசி இணைப்புகளின் எண்ணிக்கை 30 கோடிதான். ஆனால், அவர் பதவி விலகும்போது, நவம்பர் 2010இல் 73 கோடியாக உயர்ந்தது.

2007இல் இந்தியா முழுவதும் செல்பேசியில் ஒரு நிமிடம் பேச 1 ரூபாய் கட்டணமாக வசூலிக்கப்பட்டது. ஆ.இராசா பதவி விலகிய போது ஒரு நிமிடம் பேசக் கட்டணம் 30 பைசா!

ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீட்டில் பல உண்மைகளை ஊடகங்கள் உள்நோக்கத்தோடு திட்டமிட்டு மூடிமறைத்து அவதூறாகச் செய்திகள் வெளியிட்டு வருகின்றன. இதற்கு அரசியல் ரீதியான காரணங்கள் நிறைய உள்ளன. ஸ்பெக்ட்ரம் ஒதுக்கீடு குறித்து ஆரோக்கியமான விவாதத்தை நாடாளுமன்றத்தில் நடத்த காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணிக் கட்சிகள் தயாராக உள்ளன. இதைப் பிரதமரும் பல முறை அறிவித்துவிட்டார். ஆனால், எதிர்க்கட்சியினர் ஒரே பிடிவாதமாகப் போகாத ஊருக்கு வழிதேடுகிற வகையில், “நாடாளும்ன்றக் கூட்டுக்குழு விசாரணை வேண்டும்” என்று கூறுகின்றனர்.

நாடாளுமன்றக் கூட்டுக்குழுவை அரசியல் மேடையாக்கி, முறையான விசாரணை நடத்தாமல் அவதூறு பிரச்சாரத்தை ஊடகங்கள் துணையோடு நடத்த பா.ஜ.க. உள்ளிட்ட கட்சிகள் முனைவது ஜனநாயகத்திற்கே விடப்படுகிற சவாலாகும். இதுவரை 13 (இன்றுவரை நீடித்துள்ளது) நாள்கள் நாடாளுமன்றம் நடைபெறாமல் முடக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் ரூ.100 கோடிக்குமேல் இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இதனால் ரூ. 100 கோடிக்கு மேல் இழப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் இதுகுறித்துக் கவலைப்படாமல் இருக்க முடியாது.

Beware: Petrol Bunk Cheating In Pondicherry


Yesterday I was about to be cheated in a very unique way. I went to the petrol bunk opposite to “Balaji Theatre” in pondicherry. I asked the bunk worker petrol for Rs. 100.  The bunk was not having  machines in which the amount will be entered first and then petrol will be filled according to the specified amount. So it was up-to the petrol bunk workers to fill the correct quantity of petrol. Initially he filled for Rs. 30 and stopped. I told him that I want petrol for Rs. 100. He told I didn’t here it properly and then he told that still Rs. 70 is remaining and watch the counter. I was keeping an eye on the counter in the machine. This time he stopped at Rs. 70 and said it’s over. I understood he’s trying to cheat because he started at Rs. 30 and stopped at Rs. 70. This means he has effectively put petrol for Rs. 70 only. This time I told him see I asked to put 100 and still Rs. 30 worth petrol you didn’t fill. He acted like he has done by mistake and filled it. I didn’t make big fuzz out because one of friends was waiting and I don’t want to delay.

A lot of my blog readers are from pondicherry, I want to say one thing be careful when you fill petrol in this bunk and kindly say about this to your friends.

Autoten An Easy Way To Install Software In Fedora


The official symbol of the Linux distribution ...

Image via Wikipedia

One of the main reasons I use Linux is availability of Software Repositories. Having all the software you need in one place saves you having to trawl the web to find the program you’re missing. It also means the software has been independently checked and digitally signed by the distro’s developers, making it almost impossible to pick up a root-kitted version.

But Unfortunately Fedora‘s package manager Package-kit was not that much user friendly or efficient as the package managers available in Ubuntu or Linux Mint. I found it very difficult to find the software required especially proprietary ones like the multimedia codecs etc. Then I found a nice little tool called autoten.

Autoten is a nifty application which makes installing proprietary codecs & other proprietary stuff a piece of cake on your Fedora system. It does the same things which Easy Life does in a way which is similar to Easy Life. Autoten should ideally be run after your first install so that your system is ready for multimedia playback including mp3, mp4, mkv etc. Autoten is available for 32bit & 64 bit Fedora and Omega Linux.

Once installed it will provide you with whole bunch of options to choose from. In Fedora 14 you will get a screen shot like this.

Autoten for Fedora 32bit and 64bit

As you can see there are lot of software to choose from. By using the same tool one can uninstall the softwares installed using autoten.

To install auto ten just type follow these steps:

  1. Type su in the terminal and press enter.  It will ask for the root password. Provide the root password.
  2. rpm -Uvh http://dnmouse.org/autoten-5.2-2.fc14.noarch.rpm.

Enter the above command and the rest will be taken care by the Operating system itself. After installing Autoten icon can be found on the desktop or alternatively you can find it in System Tools —–> Autoten.

 

%d bloggers like this: